De harde FAUTE wereld

“Je mag als schrijver geen schrijffouten maken”. Deze uitspraak heb ik het afgelopen jaar meerdere malen (persoonlijk naar mij toe gericht) gehoord of gelezen. Wt*?? Was mijn gedachte tijdens mijn allereerste ervaring hierin en IS mijn gedachte bij DE zoveelste ervaring deze week. Er was een gesprek met een dame die aan gaf dat taalfouten maken als schrijver echt zooo fout was. (zoooo moet eigenlijk "zo" zijn, maar zooooo typt zo lekker. Al die 0 0 0 0 0 tjes).Ze is docent Nederlands en vindt dat ze daarom absoluut geen taalfouten mag maken. Ze zou zich 𝐤𝐚𝐩𝐨𝐭 𝐬𝐜𝐡𝐚𝐦𝐞𝐧 wanneer ze taalfouten zou maken. 😮 Ik vroeg haar wat ze hiermee aan haar leerlingen gaf. En (jaja na een punt liever niet met "En" beginnen) hoe het komt dat ze zich kapot schaamt als ze een taalfout maakt? Waar komt dit gevoel van schaamte vandaan? Mocht ze als kind zelf wel fouten maken? …..Lieve mensen, waar gaat het "mis"? Waarom geven wij onze kinderen het voorbeeld dat we ons dus blijkbaar moeten 𝘴𝘤𝘩𝘢𝘮𝘦𝘯 als we fouten maken? En.... waarom zijn we altijd zo gericht op de fouten die anderen maken? Op de misstappen die mensen maken in leven? Dat ik zelfs soms het gevoel krijg dat we stiekem hopen dat een ander een fout maakt? En dat we dit dan weer met overdreven dramatiek delen met anderen? ”Heb je het al gehoord???” Of hier in Drenthe "Heb je t al heurt???" (Één vraagteken is genoeg!!)Je ziet het in bedrijfsculturen, in schoolculturen. Of is het aan bedrijfsculturen, aan schoolculturen? Je ziet het aan vriendengroepen en binnen families. Je ziet het bij onze overheid. Standaard. Elke dag! Je hebt namelijk een fout gemaakt en het wordt weggepoetst, verstopt, verbrand, gewist, bij een ander stiekem neergelegd, in een laatje gestopt, vergeten, een niet actieve herinnering. Ga zo maar door. Je schaamt je. Je voelt je een mislukking. Of je baalt van de ander die een fout maakt. Wordt boos op zijn/haar fout. Pfff....Man, vrouw, verzacht toch eens. Focus sowieso eens wat meer op wat goed gaat. Bij jezelf, bij de ander. Leer én lach van jouw minder goede stappen. Of misschien wel van jouw FAT grote misstap. LAAT HET ER gewoon lekker ZIJN. Maar ASJEBLIEFT (lief he, asje) wees niet zo hard naar elkaar én voor jezelf. We zijn gewoon allemaal mensen die fouten maken. Ja ook jij! En IK! Ik maak elke dag fouten als schrijver, als moeder, als partner, als dochter, als vriendin, als huishoudelijke hulp in ons huis, als voetbalster, als MENS.Maar...We hebben allemaal een zachte huid, met misschien af en toe wat eeltplekken. EN van binnen zijn we warme wezens. JA! We zijn gewoon sociaal warme wezens met een zachte huid. Die hun best doen. Toch?Dus.We hebben elkaar nodig. Om elkaar te helpen als we fouten maken. Om zacht te blijven naar onszelf toe als we een fout maken. Om zacht te blijven naar de ander als hij (of soms zij 😉) een fout maakt.Oh mensjes, lieve mensjes…. help elkaar hierin. Dat is in deze tijden HART nodig!

Lees meer »

Orvelte, je betovert me

Orvelte, je betovert me.Ik parkeer de auto aan de rand van het Drentse dorpje Orvelte. Ik loop over de keien en hoor niets. Stilte. Rust. Ik haal diep adem en meteen voelt mijn lichaam zich hier thuis. Ik ontspan en wandel door.Langs een theeschenkerij, een edelstenenwinkeltje, een oud-Hollands snoepwinkeltje, een schaapskooi. Hoge bomen. Oude boerderijen. IJspegels hingen de vorige keer als lange dunne kristallen aan de lage lange rieten daken.Dit is de vierde keer dat ik door Orvelte heen wandel. Elke keer maar weer raakt het me hoe mooi het hier is. Ik voel de energie die er hangt. De energie van stilstand, van geborgenheid, van een schone natuur en van nog zoveel meer.Oh.. kijk daar is ze weer. Het roodborstje. Misschien niet dezelfde als mijn vorige bezoeken, maar dat maakt niet uit. Ze laat zich elk bezoek weer even zien. De twee ezels staan trouwens ook weer gezellig samen te "chillen" in hun ruime weiland. Ik zie een aantal toeristen. Jonge gezinnen en oudere echtparen. Ik mag hier werken. Ik interview een bewoner. Of een ondernemer. Een bestuurslid. Of een adviesraadslid. Ik schrijf een nieuwsbericht. Ik maak een gedichtje. Ik drink een biologisch kopje thee of eet een heerlijke pannenkoek. Of stiekem een wafel met warme kersen en slagroom. Ik loop door de lage deuren in de monumentale boerderijen. Elke hal is anders. De kamers zijn zo mooi, zo sierlijk. Ik draai elke keer weer onhandig aan de ouderwetse deurknop om de deur te openen als ik een boerderij verlaat. Dit blijft, ook tijdens mijn vierde bezoek, een zenuwachtig moment. Misschien gaat het in de toekomst makkelijker.

Lees meer »

Halve dagen

Pff... herkenbaar bij meerdere lezers hoop ik? 😅 Die halve vrije dagen. Dat is nét niets.Wanneer de kinderen vrij zijn van school, je partner aan het werk is, en de sociale agenda overloopt. Je had jezelf eigenlijk beloofd om deze week niet te werken. Maar toch gluur je stiekem in je mailbox. En je haakt even online aan bij dat ene werkoverleg. Oh ja, en die lange lijst met praktische klusjes thuis die je voor jezelf hebt gemaakt? Die staat ook nog op je te wachten.Je wilt alles in je hoofd afvinken, anders voelt het als falen of tekortschieten, toch? Diep van binnen weet je eigenlijk wel dat dat onhaalbaar is.Herkenbaar? 😅Ik dacht dat ik deze fase al gepasseerd was. Dat ik écht ruimte kon maken voor mezelf én mijn gezin. En dat ik me NIET zou laten verleiden om te gaan werken.Mislukt!De tweede week van de meivakantie was namelijk alles half. Half vrij, half aan het werk 😦. Terwijl de eerste week van de meivakantie perfect was verlopen. Ik had namelijk maar één lijstje: Genieten met mijn gezin. Een dikke groene vink kon ik op dat lijstje zetten, mede dankzij de gezellige én goedgevulde dagen op Center Parcs.Maar die tweede week... Verdorie.En toch was het ook zo'n leuke week. Heerlijk buiten gezwommen. Twee logeerpartijtjes met nichtjes en neefjes. Lekkere wandelingen gemaakt. Een middagje naar de manege. Een startende collega zzp'er geholpen met een vraag. Uitnodigingskaarten vormgegeven inclusief zelf geschreven gedicht voor een 50-jarig huwelijk. Meer dan 350 kaarten verkocht deze week aan Bol.com klanten. Inspirerend werkoverleg gehad met de werkgroep Marketing Orvelte. Me ingelezen in visiedocumenten voor een nieuwe schrijfopdracht.Hmm... misschien is dat het? Moet ik vooral kijken naar wat ik wél heb gedaan en niet piekeren over wat ik nog had moeten doen? En gewoon accepteren dat ik naast mijn gezin mijn werk ook fantastisch vind?Ja. Dat voelt beter.Oke. Dan nu op naar de volgende halve werkweek!

Lees meer »